ωάννης Π.Μεταξάς - Στρατιωτικός

1871 Ο Ιωάννης Μεταξάς γεννήθηκε στην Ιθάκη στις
12 Απριλίου.
1885 Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αργοστολίου,
με άριστα.
1889 Αποφοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων, πρώτος στην τάξη του 1889
1892 Αποφοίτησε από το Σχολείο Συντάγματος Μηχανικού  1892
(20 Αυγούστου)
1892 Υπηρέτησε στην Κέρκυρα και στο Ναύπλιο 1897 όταν ζήτησε να λάβει μέρος στον Πόλεμο.
1897 Ανθυπολοχαγός στον Πόλεμο του 1897
(14 Δεκεμβρίου)
1899 Σπούδασε στη Ακαδημία Πολέμου του Βερολίνου - 1901
1901 Προβιβάσθηκε Υπολοχαγός  (7 Ιανουαρίου)
1903 Υπηρετεί στη Γενική Διεύθυνση του Στρατού
1904 Μετατίθεται στο Σώμα του Γενικού Επιτελείου
(16 Σεπτεμβρίου)
1905 Γενικό Επιτελείο στρατού (11 Δεκεμβρίου)
1906 ΛοχαγόςB ' (29 Ιουλίου)
1906 ΛοχαγόςΑ '
(6 Δεκεμβρίου)
1913 Ταγματάρχης 
(21 Μαίου)
1913 Αντισυνταγματάρχης 
(25 Δεκεμβρίου)
1916 Συνταγματάρχης 
(20 Ιουνίου)
1917 Σε διαθεσιμότητα 
(20 Ιουνίου)
1917 Αποστρατεύθηκε με αίτησή του  (21 Ιουνίου)
1917 Διαγράφηκε του στελέχους Εφεδρείας 
(16 Δεκεμβρίου)
Ανεκλήθησαν τα διατάγματα αποστρατείας και διαγραφής
1919 Υποστράτηγος 
(30 Μαρτίου)
1920 Αποστρατεύθηκε με αίτησή του  (28 Δεκεμβρίου)

Στη Γερμανία ενόσω ήταν προήχθη σε Υπολοχαγό. Κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε στην Γενική Διοίκηση του στρατού και συνέβαλε στον καταρτισμό του «Οργανισμού Δούσμανη». Το 1906 έγινε Λοχαγός δεύτερης τάξης και σε λίγους μήνες πρώτης. Μόλις συστάθηκε το «Σώμα Γενικών Επιτελών», ο Διάδοχος Κωνσταντίνος ζήτησε από τον Μεταξά να γίνει μέλος.  Το 1907 ανέλαβε την στρατιωτική εκπαίδευση, σε θέματα ιστορίας και τακτικής, του μεγαλύτερου γιού του Διαδόχου Κωνσταντίνου και μετέπειτα Βασιλέως Γεωργίου Β΄,

Ο Ι. Μεταξάς δεν έλαβε μέρος στην επανάσταση των κατώτερων αξιωματικών το 1909 στο Γουδί, που έφερε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην εξουσία και γι'  αυτό πήρε δυσμενή μετάθεση στη Λάρισα. Ήταν όμως ήδη διακεκριμένος ως ανερχόμενος αξιωματικός και είχε αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου με ιδιαίτερο ήθος και γνώσεις. Στις 6 Οκτωβρίου 1910 τον κάλεσε ο Βενιζέλος προκειμένου να γίνει  Πρώτος Υπασπιστής του, σύμβουλος του στα στρατιωτικά θέματα. Η επιλογή του Μεταξά σε τέτοιο νευραλγικό σημείο έγινε για να εξομαλυνθούν οι  αντιθέσεις, κυρίως όμως λόγω των ιδιαίτερων ικανοτήτων του στα στρατιωτικά θέματα.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Η συμμετοχή του Ιωάννη Μεταξά στην προετοιμασία και διεξαγωγή των Βαλκανικών Πολέμων υπήρξε καθοριστική για την έκβαση των πολέμων και την μετέπειτα πορεία του ιδίου. Από το 1910-1915, παρέμεινε Πρώτος Υπασπιστής του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, και συγχρόνως Επιτελής του Διαδόχου Κωνσταντίνου.

- Συμμετείχε στη προετοιμασία του στρατού, από το 1904 - 1910.
- Διαπραγματεύθηκε και υπέγραψε στρατιωτικές συμφωνίες σε διπλωματικές αποστολές ως απεσταλμένος του Βενιζέλου στη Σόφια τον Σεπτέμβριο του 1912.
- Συμμετείχε στην Συνδιάσκεψη για την Ειρήνη στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο 1912- Ιανουάριο 1913, και απεχώρησε όταν τον κάλεσε ο Δούσμανης να επιτρέψει στο μέτωπο της Ηπείρου που είχε καθηλωθεί ο στρατός χωρίς να μπορεί να πάρει τα Ιωάννινα.
- Υπέγραψε ως  εκπρόσωπος της Κυβερνήσεως, τον Ιούνιο του 1913, σε μυστική συνάντηση έξω από την Θεσσαλονίκη, τις στρατιωτικές συμφωνίες με τους Σέρβους συμμάχους. Σε επιστολή προς τον Ε. Βενιζέλο αναφέρει σχετικά με τις βλέψεις Σερβίας και Βουλγαρίας στη Μακεδονία.

- Διαπραγματεύτηκε, συνέγραψε και υπέγραψε τα Πρωτόκολλα παράδοσης της Θεσσαλονίκης (26 Οκτωβρίου 1912), όπου η υπογραφή του Ι. Μεταξά είναι μαζί με του Βίκτωρα Δούσμανη και των Ιωαννίνων από τον Εσσάτ Πασσά (22 Φεβρουαρίου 1913), μαζί με την υπογραφή και του Ξενοφώντα Στρατηγού.
- Ως Επιτελής σχεδίασε νικηφόρες μάχες του Α' και Β' Βαλκανικού Πολέμου. Έργο του ήταν ο σχεδιασμός της σημαντικής μάχης για την κατάληψη του οχυρού λόφου του Μπιζανίου, δηλαδή των Ιωαννίνων, που πριν είχε καθηλώσει για 3 μήνες το στρατό.
- Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913), ο Μεταξάς εκπόνησε σχέδια για την άμυνα της Ελλάδος στις περιοχές που είχαν  ελευθερωθεί γιατί η Τουρκία μετά την Συνθήκη του Βουκουρεστίου είχε αρχίσει να επανεξοπλίζεται. Σχετικά με τη άμυνα και την γενική στρατηγική της Ελλάδος, ο Μεταξάς υπέβαλε στον Βενιζέλο10 ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ από το 1913 έως τον Οκτώβριο του 1915, θέματα που του

Ιωάννης Μεταξάς αναφορά Ιωάννα Φωκά διέπεται από άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Unported.

«ΟΥΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΛΥΤΟΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ»

ανέπτυξε επίσης και σε επανειλημμένες συζητήσεις, όπως επίσης εξοπλισμούς και αγορά πλοίων, που θα διασφάλιζαν τις νέες περιοχές. Το υπόμνημά του της 6^ης  Ιουλίου 1914 για  αιφνιδιαστική κατάληψη των Δαρδανελίων απορρίφθηκε λόγω αντιρρήσεων των 'Αγγλων. Όταν με καθυστέρηση 8 μηνών, ο Βενιζέλος ζήτησε την εφαρμογή των σχεδίων, υποστηρίζοντας τότε την αίτηση των 'Αγγλων για συμμετοχή της Ελλάδος, στην εκστρατεία της Καλλίπολης, ο Μεταξάς αντέδρασε αρνητικά γιατί ήταν πλέον αργά και τα στενά είχαν οχυρωθεί με την βοήθεια των Γερμανών. Η ιστορία τον δικαίωσε. Τα αγγλικά στρατεύματα στην Καλλίπολη αποδεκατίσθηκαν.

Όταν στις 16 Ιουλίου 1914 η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο, ο Μεταξάς υποστήριξε την ουδετερότητα της Ελλάδος. Στο Ημερολόγιο του σημειώνει (Ημερολόγιο. Τόμος 2,σελίς 315-337). Διαφωνούσε για την συμμετοχή της χωρίς εξασφαλισμένα ανταλλάγματα. Ήταν απόλυτα αντίθετος στην Μικρασιατική Εκστρατεία (Ημερολόγιο, τόμος 2 σελ.383 έως 439). 
Την 17 Φεβρουαρίου του 1915 και μετά θυελλώδης συζητήσεις με τον Βενιζέλο ο Συνταγματάρχης Ιωάννης  Μεταξάς, Αρχηγός του Επιτελείου, απηύθυνε επιστολή προς τον Ε. Βενιζέλο και ζήτησε να αποστρατευθεί. «θυσιάζων το στάδιον μου, ακολουθώ τας υπαγορεύσεις της συνειδήσεώς μου, ήτις δι' εμέ είναι υπέρτατος νόμος». Τελικά παραιτήθηκε από το Γενικό Επιτελείο αλλά παρέμεινε στο στρατό, ως Διευθυντής της Σχολής Ευελπίδων.

Στις 15 Ιουνίου 1917 ο Βασιλέας Κωνσταντίνος εξορίστηκε στην Ελβετία. Ο Ιωάννης Μεταξάς  εξορίστηκε επίσης στις 17 Ιουνίου στο Αιάκειο της Κορσική, με εισήγηση των Γάλλων Συμμάχων, μαζί με τους Δημήτριο Γούναρη, Ίωνα Δραγούμη, Γεώργιο Πεσμαζόγλου και πολλές άλλες προσωπικότητες.

Η συμβολή του στην Ιστορία του Ελληνικού Στρατού είχε τελειώσει. Δεν έπαψε όμως ποτέ να εκφέρει την γνώμη του ως πολιτικός πλέον ( 1922-1936) για κάθε ζήτημα που αφορούσε το στρατό. Το 1936 διορίστηκε από τον Βασ.Γεώργιο Β' Υπουργός των Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Δεμερτζή το 1936  και ως Εθνικός Κυβερνήτης 1936-1941 να αναλάβει τα τρία Στρατιωτικά Υπουργεία και να έχει τον πρώτο λόγο στα θέματα της Στρατιωτικής προπαρασκευής του Πολέμου με την Ιταλία, μέχρι το θάνατό του.

http://www.pronews.gr/istoria/290621_latiniko-alfavito-einai-aplaekeino-tis-arhaias-kymis-vid

Απο το Χαλκιδικό Αλφάβητο προήλθε το Λατινικο (αγγλικο, γαλλικο κτλ)

Posted by netakias.com στο Οκτώβριος 12, 2015

Το Χαλκιδικό αλφάβητο αποτελεί παραλλαγή του Ελληνικού, δημιουργήθηκε στην Χαλκίδα, μεταφέρθηκε στην αποικία Κύμη στην Ιταλία και από εκεί με μικρές διαφοροποιήσεις στους Ετρούσκους αποτελώντας ουσιαστικά τον πρόγονο του πλέον χρησιμοποιούμενου αλφάβητου παγκοσμίως σήμερα, του λατινικού.

Το λατινικό αλφάβητο – εξέλιξη του Χαλκιδικού – χρησιμοποιείται σήμερα από 2.6 δις ανθρώπους

Το Ελληνικό αλφάβητο άρχισε να χρησιμοποιείται περίπου το 800 π.χ. Αρκετές ήταν οι παραλλαγές του στις διάφορες πόλεις της Ελλάδας και μία από αυτές ήταν και η Χαλκιδική γραφή που άρχισε να χρησιμοποιείται στην Χαλκίδα περίπου το 770 π.χ.Κοινό αλφάβητο με ελάχιστες διαφοροποιήσεις είχαν και στην Ερέτρια την ίδια εποχή.

Το Χαλκιδικό αλφάβητο έχει ομοιότητες με της Ρόδου και της Κρήτης καθώς και με της Βοιωτίας. Θεωρείται πιθανό ότι έχει επηρεαστεί και από τα αλφάβητα αυτών των περιοχών είτε λόγω της γειτνίασης (Βοιωτία) είτε λόγω των επαφών που είχαν οι Ευβοείς ναυτικοί με αυτές τις περιοχές

(Ρόδος και Κρήτη).

Το Χαλκιδικό είχε διαφοροποιήσεις από το Ελληνικό με πιο εμφανείςστο ελληνικό Γ το οποίο γραφόταν όπως το λατινικό C, το Δ που γραφόταν όπως το λατινικό D, το Λ που γραφόταν όπως το λατινικό L, το Π που γραφόταν με στρογγυλεμένο το πάνω μέρος πλησιάζοντας το λατινικό γράμμα P και το Ρ που είχε μία επιπλέον ουρά προς τα δεξιά όπως το λατινικό R.

Η μεγάλη σπουδαιότητα του Χαλκιδικού αλφάβητου έγκειται στο γεγονός ότι μέσω των αποικιών των Χαλκιδέων και των υπόλοιπων Ευβοέων στην Ιταλία και ιδιαίτερα την αποικία των Χαλκιδέων και Ερετριέων Κύμη, το Χαλκιδικό αλφάβητο εξαπλώθηκε πέρα από τα σύνορα της Εύβοιας και της Ελλάδας.

Σήμερα θεωρείται από τους γλωσσολόγους παγκοσμίως ως ο πιθανότερος πρόγονος του λατινικού αλφάβητου, του πλέον χρησιμοποιούμενου αλφάβητου δηλαδή, που χρησιμοποιεί το 36% του παγκόσμιου πληθυσμού – περίπου 2,6 δις. άνθρωποι.Μία από τις αρχαιότερες Ελληνικές επιγραφές και η αρχαιότερη με την χρήση της Χαλκιδικής γραφής βρέθηκε στο νησί Ίσκια της Νότιας Ιταλίας στο ονομαζόμενο κύππελο του Νέστορα. Το κύπελλο, φτιάχτηκε στη Ρόδο, κατά το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα π.Χ., και βρέθηκε σ” έναν τάφο στις Πιθηκούσσες, την πρώτη ελληνική αποικία σε έδαφος ιταλικό, στο νησί που σήμερα ονομάζουμε Ίσκια.

Το Χαλκιδικό αλφάβητο υιοθετήθηκε από τους Ετρούσκους και από εκεί εξελίχθηκε στο λατινικό αλφάβητο, σύμβολα του οποίου σήμερα συναντάμε παντού στην καθημερινότητα μας από το πληκτρολόγιο του ηλεκτρονικού υπολογιστή, στον περιοδικό πίνακα, στα σήματα της τροχαίας κ.α.

Εδώ αξίζει να τονίσουμε το παράδοξο ότι στην γενέτειρα αυτού του σημαντικού αλφάβητου, την Χαλκίδα, γνωρίζουμε ελάχιστα για αυτό και η μοναδική αναφορά στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης αμφισβητεί ότι αποτέλεσε πρόδρομος του λατινικού με την ακόλουθη σημείωση «Παλαιότερα πιστευόταν ότι το Χαλκιδικό αλφάβητο επηρέασε εκείνο των Ετρούσκων στην Ιταλία και έτσι έγινε πρόδρομος του λατινικού αλφάβητου. Σήμερα αυτή η άποψη δεν θεωρείται απολύτως βέβαιη». Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Μπαμπινιώτης, Βερέμης και άλλοι Έλληνες πανεπιστημιακοί και γλωσσολόγοι, Ιταλικές και διεθνείς πηγές όπως το Wikipedia αναφέρουν το Χαλκιδικό αλφάβητο ως τον πρόγονο του λατινικού χωρίς αμφισβήτηση.

Πηγές:
Μουσείο Χαλκίδας, Wikipedia.org, Worldstandards.eu

Θερμού Μαρία  

Τα αρχαιολογικά ευρήματα στον λόφο Βιγλατούρι αποδεικνύουν ότι εκεί υπήρξε σημαντικότατο κέντρο του 8ου αι. π.Χ., ισάξιο με αυτά της Ερέτριας και της Χαλκίδας

Αρχαία Κύμη

αρχαιολογία

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  04/08/2002 00:00

Φοινικικό περιδέραιο από υαλόμαζα (750-725 π.Χ.) που μαρτυρεί τις σχέσεις της αρχαίας Κύμης με την Ανατολή

Η λύση του αινίγματος της Κύμης
«Κύμη Χαλκιδαίων και Κυμαίων παλαιότατον κτίσμα. Οι δε τον στόλον άγοντες Ιπποκλής ο Κυμαίος και Μεγασθένης ο Χαλκιδεύς διωμολογήσαντο προς σφας αυτούς, των μεν αποικίαν είναι, των δε την επωνυμίαν, όθεν μεν προσαγορεύεται Κύμη, κτίσαι δ' αυτήν Χαλκιδείς δοκούσι». Τον 1ο αι. μ.Χ. ο Στράβων είναι βέβαιος ότι η ιταλική Κύμη ή Κούμα που βρίσκεται κοντά στον κόλπο της Νάπολι είναι ευβοϊκή αποικία. Των Χαλκιδαίων και των Κυμαίων, όπως επισημαίνει, οι οποίοι μαζί, καθώς φαίνεται, άρχισαν κατά το τελευταίο τέταρτο του 8ου αι. π.Χ. τη μεγάλη περιπέτεια του αποικισμού της Δύσης, ξεπερνώντας τα εμπόδια της κάλυψης μιας τεράστιας για την εποχή απόστασης και τους κινδύνους ενός άγνωστου κόσμου. Στην Ελλάδα όμως η ύπαρξη αυτής της αρχαίας Κύμης των πρώτων αποικιστών αμφισβητήθηκε για περισσότερο από 100 χρόνια. Η ανεπαρκής αναφορά στις αρχαίες πηγές, η άποψη ότι η αποικία στην Ιταλία ήταν αιολική και όχι των Ευβοέων και κυρίως η άγνοια για τη θέση της, αφού λείψανα της περιόδου των αποικισμών δεν είχαν βρεθεί - παρ' ότι υπήρχαν κατάλοιπα άλλων περιόδων -, άφηναν ανοιχτό το πεδίο των συζητήσεων και των αμφιβολιών. Ενα κενό που η αρχαιολόγος κυρία Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη, η οποία διετέλεσε έφορος αρχαιοτήτων επί 15 έτη στην ευρύτερη περιοχή, κατόρθωσε να κλείσει ύστερα από δεκαετή έρευνα, αποκαλύπτοντας σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από τη θάλασσα, στον λόφο Βιγλατούρι, την Κύμη των γεωμετρικών χρόνων. Την πόλη που ένωσε τις δυνάμεις της με τη Χαλκίδα για να ανοίξουν μαζί, πρώτες αυτές, τα πανιά για τον αποικισμό της Δύσης, φέρνοντας μαζί τους μεταξύ άλλων και τη μεγάλη ανακάλυψη της εποχής, το αλφάβητο.
Οι ανασκαφές

«Η Κύμη αυτής της εποχής ήταν μια δυναμική πόλη με σχέσεις που απλώνονταν σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο λόγω ακριβώς της θέσης της Εύβοιας ως γέφυρας στη διακίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων από τον Βορρά προς τον Νότο και από την Ανατολή προς τη Δύση. Κάτι που αποδεικνύουν το πλήθος και η ποικιλία των ευρημάτων» λέει η κυρία Σαπουνά-Σακελλαράκη.
Ενας οικισμός, η έκταση του οποίου δεν έχει ακόμη διαπιστωθεί στο σύνολό της, με κτίρια ορθογώνια και αψιδωτά, δρόμους λιθόστρωτους, κατασκευασμένους από λιθαράκια, βότσαλα και πατημένα όστρακα και στον πυρήνα του μια πλατεία και ένα ωοειδές λιθόκτιστο κτίριο, ιερό, όπως αποδείχθηκε, ασύλητο και για τούτο πολύτιμο τόσο για τα ευρήματα όσο και για τις πληροφορίες που μπορούσε να δώσει, είναι αυτός που αποκαλύφθηκε στο Βιγλατούρι. «Η χρονολόγησή του από τη γεωμετρική εποχή και πιο συγκεκριμένα το δεύτερο μισό του 8ου αι. π.Χ., που συμπίπτει με την ίδρυση των πρωιμότερων ευβοϊκών αποικιών στην Ιταλία και ιδιαίτερα στην Κύμη και στις Πιθηκούσες, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για την ύπαρξη της αρχαίας Κύμης» επισημαίνει η κυρία Σαπουνά-Σακελλαράκη.
Ο οικισμός
Στην ευρύτερη περιοχή της σύγχρονης Κύμης, μεταξύ Στομίου και Αυλωναρίου, υψώνεται ο λόφος Βιγλατούρι Οξυλίθου, με θέα στη θάλασσα, δίπλα στον ποταμό Μανικιά (τον αρχαίο Αχελώο) και στο μέσον μιας εύφορης πεδιάδας. Συνθήκες ιδανικές δηλαδή για εγκατάσταση, που ανταποκρίνονται πλήρως, όπως επισημαίνει η ανασκαφέας, στο μοντέλο της εποχής που είναι γνωστό και από τις αποικίες. Αλλωστε η ευνοϊκή θέση του προσήλκυσε τους ανθρώπους από την απώτατη αρχαιότητα ως και τα ρωμαϊκά χρόνια, όπως αποκάλυψαν τα λείψανα άλλων εποχών. Λίγο χαμηλότερα από την κορυφή του λόφου, στη νοτιοδυτική πλευρά του, που είναι πιο υπήνεμη και ευκολότερη στην πρόσβαση, εντοπίστηκε ο γεωμετρικός οικισμός, πιθανότατα τειχισμένος, όπως αφήνουν να εννοηθεί κάποια κατάλοιπα τα οποία ακόμη δεν έχουν ερευνηθεί. Και παρ' ότι η σύγχρονη καλλιέργεια έχει καταστρέψει ένα μεγάλο τμήμα των αρχαιοτήτων, ενώ τεράστιοι σωροί λίθων από τα αρχαία κτίσματα είναι συσσωρευμένοι σε διάφορα σημεία της πλαγιάς, η συνέχεια της χρήσης του χώρου μέσα στους αιώνες είναι σαφής.

Μεγάλο τμήμα των κατεστραμμένων κτιρίων ανήκει στη γεωμετρική εποχή, αλλού διατηρούνται λείψανα μόνο της μυκηναϊκής, της μεσοελλαδικής περιόδου, οι αρχαιότερες φάσεις - πρωτοελλαδική και υπονεολιθική - διαπιστώνονται μόνο από την κεραμική, οι νεότερες φάσεις της αρχαϊκής-ελληνιστικής περιόδου αντιπροσωπεύονται από ελάχιστα δείγματα (όπως μια αρχαϊκή πήλινη μάσκα ή το μελαμβαφές πώμα πυξίδας και το τμήμα ελληνιστικού κανθάρου)· ένα όμως είναι το γεγονός: «Ο γεωμετρικός οικισμός έχει επικαθήσει στα ερείπια των παλαιότερων αυτών περιόδων και πολλές φορές τα κτίσματά του χρησιμοποιούν αρχαιότερους τοίχους. Δεν πρόκειται δηλαδή για περιστασιακή εγκατάσταση, αλλά διαμορφώνεται πάνω στον ιστό παλαιοτέρων φάσεων» όπως λέει η ανασκαφέας.
Το κτίριο
Η αψίδα του ωοειδούς κτιρίου ήταν η πρώτη που ήρθε στο φως, με την πρώτη τομή της ανασκαφής, εξηγεί η κυρία Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη, έχοντας μπροστά της τους χάρτες της περιοχής και τις φωτογραφίες της ανασκαφής και των ευρημάτων. «Αν το δει κανείς ποιητικά» λέει, «ίσως ήταν η Κυμαία Σίβυλλα που οδήγησε τα βήματά μας στον χώρο». Η αλήθεια είναι όμως ότι η ίδια είχε διατυπώσει τη θεωρία της για την ύπαρξη ευβοϊκής Κύμης του 8ου αι. π.Χ. πολύ νωρίς, ήδη από το 1984. Ελειπαν όμως πολλά στοιχεία τότε για να υποστηριχθεί.

Κτισμένο με ντόπιες πέτρες σε ψευδοϊσόδομο σύστημα και με διαστάσεις 9 Χ 4,9 μέτρων, το κτίσμα είχε το δάπεδο στρωμένο με πλάκες ενώ το ίδιο υλικό θα πρέπει να αποτελούσε και τη στέγη του. Ενας τοίχος το χώριζε στα δύο, στο βόρειο εκ των οποίων, το καλύτερα διατηρημένο, τα ευρήματα ήταν πλούσια και εξαιρετικής ποιότητας: στην ανατολική πλευρά ένα θρανίο με σκύφους και πεσμένες στο δάπεδο πλήθος από χάντρες (από υαλόμαζα, πηλό, στεατίτη ή και ορεία κρύσταλλο), αλλά και σφονδύλια, πρόχους και δέκα τουλάχιστον κρατήρες των γεωμετρικών χρόνων. Δίπλα τους ένας κυκλικός αποθέτης με αντικείμενα, μεταξύ άλλων, σιδερένια μαχαιρίδια, έναν διπλό πέλεκυ και το εξάρτημα του χαλινού ενός αλόγου. Στη γωνία του εγκάρσιου τοίχου μία πλάκα-τράπεζα και μία στρογγυλή πλακόστρωτη εστία με παχύ στρώμα πυράς από τις στάχτες της οποίας ανασύρθηκαν μία σιδερένια πόρπη και ένας κρατήρας. Και πέραν αυτών, ολόκληρος ο χώρος είναι διάσπαρτος από οστά ζώων με τα ίχνη της πυρκαϊάς έντονα παντού.
Μία ακόμη έκπληξη ήρθε όταν η ανασκαφή προχώρησε κάτω από το δάπεδο: ομάδα κιβωτιόσχημων τάφων, που βρέθηκαν κενοί μεν αλλά πλούσια κτερισμένοι. Αλλωστε τα κενοτάφια δεν ήταν ασυνήθιστα στην εποχή των μακρινών και επικίνδυνων ταξιδιών, όπως επισημαίνει η κυρία Σαπουνά-Σακελλαράκη, ενώ μια στήλη που βρέθηκε επάνω τους, ένα σήμα ως «γέρας θανόντων», καθώς και τα ευρήματα υποδηλώνουν τους τάφους ατόμων που ανήκαν σε αριστοκρατικό γένος. Οπως ένας σιδερένιος οβελός, που βρίσκεται συχνά σε τάφους αριστοκρατών του 8ου αι. π.Χ., ή το σιδερένιο χαλινάρι αλόγου που ίσως έχει σχέση με την τάξη των ιππέων.

«Το ωοειδές κτίριο στο Βιγλατούρι μπορεί να ερμηνευθεί ως Ηρώο, αντίστοιχο εκείνου στο Λευκαντί, όπου τελούνταν και θρησκευτικές εορτές προς τιμήν των αφηρωισμένων νεκρών» λέει η αρχαιολόγος. «Ηδη το σχήμα του είναι σημαντικό» προσθέτει «καθώς θυμίζει παρόμοια ωοειδή γεωμετρικά κτίσματα, όπως της Σμύρνης και του Αρείου. Η ύπαρξη των τάφων έτσι κάτω από το κτίριο ίσως να ερμηνεύει και τη χρήση του, δεδομένου ότι παρόμοια κτίσματα έχουν θεωρηθεί είτε οίκοι βασιλέων όπου ελάμβαναν χώρα και θρησκευτικές ή πολιτικές συγκεντρώσεις είτε ιερά».
Μια πρόταση που ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο από τον παράπλευρο πλακόστρωτο χώρο, θεμελιωμένο πάνω σε πρωτογεωμετρικούς τάφους, πιθανώς στεγασμένο και εφοδιασμένο με πίθους. Γιατί είναι γνωστή η ύπαρξη ελεύθερων χώρων για τη διεξαγωγή των τελετών κοντά στα ιερά. Μία κίστη με πολλά οστά ζώων που βρέθηκε εξάλλου στα ανατολικά του αποτελεί ίσως ένα είδος εσχάρας, όπως λέει η αρχαιολόγος, γνωστό είδος βωμού στην Ανατολή, στην Ανδρο και στις Κυκλάδες, ενώ η πήλινη σφραγίδα που αποκαλύφθηκε μέσα σε αυτήν είναι πιθανότατα ανατολικής προέλευσης. Στο σύνολό του ο ιερός αυτός χώρος, ο οποίος άκμασε από τα μέσα του 8ου αι. π.Χ. και καταστράφηκε περί το 700 π.Χ., θεωρείται ότι χρησίμευσε ως τόπος λατρείας ευγενών που ταξίδεψαν και χάθηκαν μακριά από την πατρίδα τους. Η πλακόστρωτη αυλή ήταν ο τόπος για τις υπαίθριες τελετές και για την τέλεση των λατρευτικών δείπνων.
Η απάντηση
Ενα από τα ευβοϊκά αινίγματα έτσι, η Κύμη της εποχής των αποικισμών, βρίσκει την απάντησή του. Η γεωμετρική Κύμη υπήρξε. Οσο και αν είναι βέβαιο επίσης ότι κάποια στιγμή απορροφήθηκε από τη μεγαλύτερή της δύναμη, αυτήν της Ερέτριας, έτσι ώστε να αναφέρεται στη συνέχεια με το δικό της όνομα, φαινόμενο όχι άγνωστο στις ελληνικές πόλεις.

Η ανασκαφή βρίσκεται ωστόσο ακόμη σε εξέλιξη. Η επιμονή και το πάθος δεν λείπουν από την αρχαιολόγο κυρία Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη, άνθρωπο που εργάστηκε όσο λίγοι στην Εύβοια σε ανασκαφές, στη δημιουργία μουσείων και στην επανέκθεση παλαιών, ενημέρωση με οδηγούς και εκπαιδευτικά προγράμματα. Και όλα αυτά παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν για μια επαρχία της Αττικής, όπως είναι η Εύβοια, καταδικασμένη σε δεύτερο πάντα ρόλο, ακόμη και αρχαιολογικά. Η ίδια η κυρία Σαπουνά-Σακελλαράκη άλλωστε με ένα μεγάλο έργο πίσω της, ανασκαφικό (Αρχαία Ολυμπία, Κέρκυρα, Κνωσό, Ζάκρο, Αρχάνες, όπου διευθύνει την ανασκαφή με τον σύζυγό της κ. Γιάννη Σακελλαράκη) αλλά και εκδοτικό, θεωρεί την ανασκαφή στο Βιγλατούρι Οξυλίθου από τις σημαντικότερες για την ιστορική σημασία της.
«Η έρευνα στον λόφο Βιγλατούρι αποδεικνύει ότι η περιοχή της Κύμης υπήρξε σημαντικότατο κέντρο του 8ου αι. π.Χ., ισάξιο με αυτά της Ερέτριας και της Χαλκίδας» πιστεύει η κυρία Σαπουνά-Σακελλαράκη. «Ενας τόπος με μεγάλη προϊστορία, που αρχίζει από το 2500 π.Χ. τουλάχιστον, όπως αποδεικνύει η κεραμική, τα χάλκινα τάλαντα που βρέθηκαν στη θάλασσα της Πλατάνας και υπαινίσσονται σαφώς σχέσεις με τη μινωική Κρήτη της 2ης χιλιετίας π.Χ., επιβεβαιώνοντας το μυθικό ταξίδι του Ραδάμανθη στην Οιχαλία. Τα λείψανα αυτού του οικισμού στο Βιγλατούρι, οι θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι στο Στόμιο, οι θαλαμωτοί της Μονής Μάντζαρη αποδεικνύουν τη σημασία όλης της περιοχής γύρω από τον λόφο. Πρόκειται για έναν χώρο σημαντικότατο αρχαιολογικά, που μόνο νύξεις της σημασίας του έχουν ως σήμερα αποκαλυφθεί».