Οι Αρκάδες αποικιστές στην Κάτω Ιταλία
Φεβρουάριος 01, 2013 - 23:12
2 σχόλια
Η
παράλληλη πορεία Μύθου και Ιστορίας στα βάθη των αιώνων φωτίζουν
συνεχείς πτυχές των αρχαίων Αρκάδων και της αποικιακής δράσης τους σε
πολλά μέρη του τότε γνωστού αλλά και άγνωστου κόσμου.
Σύμφωνα με την αρχαίους ελληνικούς μύθους, οι Αρκάδες ήταν οι πρώτοι εποικιστές της Ιταλίας. Κατά τον Παυσανία, η πρώτη μεγάλη αποικιακή εκστρατεία πραγματοποιήθηκε από τον Αρκάδα Οίνωτρο, το νεότερο γιο του Λυκάονα.
Ο Οίνωτρος ζήτησε από τον αδερφό του Νύκτιμο χρήματα και στρατό,ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Λυκάονα και έγινε έτσι ο νέος βασιλιάς της Αρκαδίας.Ο μύθος παρουσίαζει τον Οίνωτρο , ως δυσαρεστημένο από την κληρονομική διανομή της περιουσίας και αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη σε νέα άγνωστα μέρη
Με αρωγό τον αδερφό του , Πευκέτιο , καθώς και πολλούς Αρκάδες , περίπου 17 γενιές πριν τον Τρωικό πόλεμο, που κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να έλαβε χώρα λίγο μετά το 1200 π.Χ. και με πλοία που κατασκευάστηκαν για το εγχείρημα αυτό, έφτασε στην άγνωστη γη ,περνώντας μέσα από τη θάλασσα που ονομαζόταν Αυονική και αργότερα Τυρρηνική ,ονομάζοντας τη νέα Οινωτρία , τους κατοίκους της οποίας ονόμασε Οινωτρούς Πελασγούς.
Ο Πευκέτιος, αφού πέρασε το ακρωτήριο της Ιαπυγίας, βγήκε με μία ομάδα ανθρώπων στην ξηρά , εγκατάσταθηκε στην ορεινή Ιαπυγία , στα μεσημβρινά της χερσονήσου και κυρίως στην Απουλία και Καλαβρία.και η περιοχή πού αποβιβάσθηκαν ονομάστηκε Πευκετία.
(Διονύσιος Αλικαρνασεύς, "Ρωμαϊκή Αρχαιολογία Ι, 11, 2-3")
Κατά τον Παυσανία ( Αρκαδικά Παυσανία 3,5), «Ούτος εκ της Ελλάδος ες αποικίαν στόλος πρώτος εστάλη» δηλαδή ήταν η πρώτη εποίκηση που έγινε στην Ιταλία από Έλληνες.
Η ανήσυχη αρκαδική φύση , η επιθυμία εξερεύνησης και ανακάλυψης του αγνώστου οδήγησε τους πρώιμους Αρκάδες στην εξαιρετικά αυτή δύσκολη κίνηση , η οποία όμως επαναλήφθηκε στο εγγύς μέλλον και σε άλλες κατευθύνσεις (Κύπρος όπως έχει ήδη αναφερθεί, Πόντος , Μικρά Ασία κλπ) .
Το υπερπόντιο αυτό εγχείρημα λαμβάνει μεγαλύτερο αξία, αναλογιζομένου του γεγονότος ότι οι Αρκάδες ως ορεινός και τραχύς λαός, δεν διέθεταν ιδιαίτερη εμπειρία στις θαλάσσιες διαδρομές .Παρόλαυτα , ως ελληνικό φύλο , κινήθηκε με κίνητρο την εμπορικότητα και την δημιουργία νέων περιοχών (Ηρόδοτος «κατ΄ εμπορίην και θεωρίην)
Κατά άλλους ιστορικούς, αναφέρονται παιδιά του Λυκάονα ήταν επίσης και οι Δάφνιος και Ιάπυξ. Λέγεται μάλιστα, ότι και αυτοί μαζί με τον Πευκέτιο μετανάστευσαν στην Ιταλία λίγο πριν τον Οίνωτρο.
Κατά το Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο , στο έπος του «Αινειάδα» όπου διηγείται ιστορίες του αποικισμού της Ιταλίας, από τα Ελληνικά φύλα της τότε εποχής, αναφέρεται ότι :
«...Υπάρχει τόπος, τον οποίον οι Έλληνες τον ονομάζουν Εσπερία. Είναι μια αρχαία εύφορη γη. Την αποίκησαν άνδρες του βασιλέα Οινώτρου. Οι μεταγενέστεροι ονόμασαν την χώρα αυτή, Ιταλία, από το όνομα του βασιλέα της Ιταλού. Εκείνοι οι πρίγκιπες ήσαν οι πρόγονοι του γένους μας...»
«Πρώτοι γαρ Ελλήνων αυτοί περαιωθέντες τον Ιόνιον κόλπον, ώκησαν Ιταλίαν, άγοντος αυτούς Οινώτρου του Λυκάονος... Ην δε ούτος πέμπτος από Αζετού και Φορωνέως των πρώτων εις Πελοπόννησον δυναστενσάντων... Ευρών δε χώραν πολλήν εις νομάς, και αρότρους εύθετον, έρημον δε την πλείστην, και ουδέ της οικουμένης πολυάνθρωπον, ώκησε πόλεις μικράς και συνεχώς επί ταις όρεσι,επεραιώθη ναυσίν εν Ιταλίαν, και η Οινωτρία χώμα το όνομα έσχεν από Οινώτρου βουλεύοντος...»
Ένας ακόμα Αρκάς άποικος στην Κάτω Ιταλία ήταν ο (κατά τον Παυσανία) πιο έξυπνος και πιο γενναίος αρκάς Εύανδρος «Και τα ες πόλεμον άριστον των Αρκάδων όνομα Εύανδρον» (Παυσανίας Αρκαδικά 43-2) , γιος του Ερμή και μιας Νύμφης , κόρης του Λάδωνα , εξήντα χρόνια μετά από τον Τρωικό πόλεμο .
Ο Εύανδρος καταγόμενος από το Παλλάντιο συγκέντρωσε πολλούς Αρκάδες και ήταν έτοιμος να αποπλεύσει στην Ιταλία με ισχυρότατο στόλο . Την τελευταία όμως στιγμή το μεγαλύτερο μέρος του στόλου δείλιασε και δεν τον ακολούθησε
Ο «Εύνδαρος δεν πτοήθηκε και έφυγε μόνο με δυο πλοία από Αρκάδες
Εγκαταστάθηκε στις όχθες του Τίβερη και σε έναν λόφο , τον οποίο οχύρωσε και τον ονόμασε Παλλάντιο ή Παλλάντινο σε ανάμνηση της Αρκαδικής πόλης.
«Και Ρωμαίων μέρος της καθ΄ ημάς πόλεως , ό ώκειτο υπό του Ευάνδρου και Αρκάδων των συνακολουθησάντων» (Αρκαδικά Παυσανία)
Δηλαδή:
Ένα τμήμα της σημερινής ρώμης ιδρύθηκε από τον Εύανδρο και τους πιστούς του Αρκάδες.
Ο Αντωνίνος Α' (β' μ.Χ. αιώνας, που η Ελλάς τελούσε υπό ρωμαϊκή κατοχή) απάλλαξε από κάθε φόρο την πολίχνη Παλλάντιον της Αρκαδίας, αναγνωρίζοντας ότι από εκεί είχαν έλθει οικιστές στον λόφο Παλλατίνον της Ρώμης (Παυσανίας Αρκαδικά 43)
Ο Εύανδρος είναι εκείνος που εισήγαγε στην Ιταλία τη λατρεία του Πανός,( Στην πόλη υπάρχει σπήλαιο του Πανός, το οποίο ονομάστηκε Lupercal και ελληνικά Λύκαιο, καθότι οι Αρκάδες τον Πάνα τον έλεγαν Λύκαιο- Ο Παν λατινικά λέγεται Lycalus Pan και στη γενική του φέρει ελληνική κατάληξη Lycaei Panos.) της Δήμητρας και του Ηρακλή.
Όταν πέθανε ο Εύανδρος , ετάφη στο λόφο και τιμήθηκε σαν ημίθεος και μεγάλος ευεργέτης , γιατί δίδαξε στους γηγενείς της περιοχής τις τέχνες, τη μουσική και την αμπελουργία (με τον Αρκά Αγκαίο στον οποίο αποδίδεται η φράση «Μεταξύ κύλικος και χειλέων πολλά πέλει» που σημαίνει ότι πολλά μπορούν να συμβούν ώσπου να πάει το ποτήρι στα χείλη)
Ο Βιργίλιος αποκαλεί την Αρκαδία της Πελοποννήσου ψυχρή, γιατί είναι ορεινή. Στην «Αινειάδα» γίνεται υπαινιγμός ότι επειδή οι Αρκάδες κατοικούσαν σε υψηλούς τόπους, πρώτοι ίδρυσαν ναούς και καθιέρωσαν θρησκεία.Επίσς δίνει μια σημαντική συμβολή στη γνώση των Αρκάδων που είχαν εγκατασταθεί στην Κάτω Ιταλία. Αναφέρει ότι οι Αρκάδες είναι λαός πελασγικός της Αρκαδίας της Πελοποννήσου που με το βασιλιά τους Εύανδρο εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από τον Τίβερη, σε μια πόλη που την ονόμασαν Παλλάντιο, από το όνομα του προγόνου τους Πάλλαντα, που ήταν βασιλιάς και πρόπαππους του Ευάνδρου. Έχουν για προστάτη τους θεό τον Ηρακλή τον οποίο γιορτάζουν κάθε χρόνο με θυσίες και πλούσια τραπέζια. Στην «Αινειάδα», οι Αρκάδες βρίσκονται σε εχθρική σχέση με τους Λατίνους, γι' αυτό ο ποταμός Τίβερης συμβουλεύει τον Αινεία να ζητήσει τη συμμαχία τους. Ο Αινείας έρχεται στην πόλη τους και ζητάει βοήθεια από τον Εύανδρο, το βασιλιά τους, και Αρκάδες και Τρώες συμμαχούν.
Σύμφωνα με τον Στράβωνα, (Γεωγραφικά Ε' 111) «…Ή Ρώμη υπήρξε Αρκαδική αποικία υπό τον Εύανδρο. Αυτός φιλοξένησε τον Ηρακλή, τότε που πήγαινε για τα βόδια του Γηρυόνη. Ο Εύανδρος έμαθε από την μάνα του, την Νικοστράτη, που ήταν έμπειρη στα μαντικά, ότι ήταν πεπρωμένο του Ηρακλή να γίνει θεός, όταν θα τελείωνε τους άθλους του. Το ομολόγησε στον Ηρακλή, καθόρισε έναν ναό και έκανε θυσία προς τιμήν του, συμφώνα με το ελληνικό έθιμο - μία θυσία πού γίνεται ακόμη και σήμερα. Ακόμη και ο ιστορικός των Ρωμαίων, Κοίλιος, θεωρεί αυτή την θυσία απόδειξη, ότι η Ρώμη είναι ελληνικό κτίσμα, αφού πρόκειται για πατρογονική θυσία, ελληνική, στον Ηρακλή. Οι Ρωμαίοι τιμούν και την μητέρα του Ευάνδρου. Την ονόμασαν Καρμέντη και την θεωρούν μία από τις νύμφες.»
Ο Πλούταρχος γράφει ότι στην Ρώμη είχαν εορτές για την Καρμέντα, σύζυγο του εποικιστού της Ρώμης, Ευάνδρου, από την Αρκαδία.Κατά την άποψη του ιδίου και ο μύθος της Λύκαινας , που ανέθρεψε το Ρώμο και το Ρωμύλο, είναι απομίμηση από Αρκαδικό μύθο.
Ο Αρκαδικός μύθος λέει : « Τα δίδυμα παιδιά του ΄Αρη και της Φιλονόμης, κόρης του βασιλιά Νύκτιμου της Αρκαδίας , τα βρήκε ο Τήλεφος έκθετα να τρέφονται από μια Λύκαινα και τα ονόμασε το ένα Λύκασο και το άλλο Παρράσιο.
Η ιστορία αυτή παρουσιάζει ομοιότητα με την ιστορία του Ρώμου και του Ρωμύλου που έχτισαν την Ρώμη. Η μητέρα τους Ρέα Σίλβια, ιέρεια της θεάς Εστίας παραβίασε την υποχρέωση της να μείνει άγαμη και γέννησε με τον Άρη τα δύο δίδυμα, το Ρώμο και τον Ρωμύλο, τα οποία ο θείος τους Αμούλιος , φοβούμενος για το θρόνο του, σκότωσε τη μάνα τους και τα δύο παιδιά τα έριξε στον Τίβερη για να πνιγούν.
Μια λύκαινα όμως βρήκε τα 2 παιδιά , τα οποία και θήλασε και αργότερα τα βρήκε κάποιος βοσκός του Αμουλίου , που τα έδωσε στη γυναίκα του για να τα αναθρέψει.
Όταν μεγάλωσαν , έμαθαν για τη γενιά τους και εκδικήθηκαν την συμπεριφορά του θείου τους και τον σκότωσαν . Στο θρόνο έβαλαν τον παππού τους, Πρόκα, ο οποίος του υπέδειξε να χτίσουν τιμητικά τη Ρώμη στο σημείο που σώθηκαν , στην όχθη του Τίβερη, στους πρόποδες του Παλλαντίνου λόφου.
Γορτύνιος 79
Σύμφωνα με την αρχαίους ελληνικούς μύθους, οι Αρκάδες ήταν οι πρώτοι εποικιστές της Ιταλίας. Κατά τον Παυσανία, η πρώτη μεγάλη αποικιακή εκστρατεία πραγματοποιήθηκε από τον Αρκάδα Οίνωτρο, το νεότερο γιο του Λυκάονα.
Ο Οίνωτρος ζήτησε από τον αδερφό του Νύκτιμο χρήματα και στρατό,ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Λυκάονα και έγινε έτσι ο νέος βασιλιάς της Αρκαδίας.Ο μύθος παρουσίαζει τον Οίνωτρο , ως δυσαρεστημένο από την κληρονομική διανομή της περιουσίας και αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη σε νέα άγνωστα μέρη
Με αρωγό τον αδερφό του , Πευκέτιο , καθώς και πολλούς Αρκάδες , περίπου 17 γενιές πριν τον Τρωικό πόλεμο, που κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να έλαβε χώρα λίγο μετά το 1200 π.Χ. και με πλοία που κατασκευάστηκαν για το εγχείρημα αυτό, έφτασε στην άγνωστη γη ,περνώντας μέσα από τη θάλασσα που ονομαζόταν Αυονική και αργότερα Τυρρηνική ,ονομάζοντας τη νέα Οινωτρία , τους κατοίκους της οποίας ονόμασε Οινωτρούς Πελασγούς.
Ο Πευκέτιος, αφού πέρασε το ακρωτήριο της Ιαπυγίας, βγήκε με μία ομάδα ανθρώπων στην ξηρά , εγκατάσταθηκε στην ορεινή Ιαπυγία , στα μεσημβρινά της χερσονήσου και κυρίως στην Απουλία και Καλαβρία.και η περιοχή πού αποβιβάσθηκαν ονομάστηκε Πευκετία.
(Διονύσιος Αλικαρνασεύς, "Ρωμαϊκή Αρχαιολογία Ι, 11, 2-3")
Κατά τον Παυσανία ( Αρκαδικά Παυσανία 3,5), «Ούτος εκ της Ελλάδος ες αποικίαν στόλος πρώτος εστάλη» δηλαδή ήταν η πρώτη εποίκηση που έγινε στην Ιταλία από Έλληνες.
Η ανήσυχη αρκαδική φύση , η επιθυμία εξερεύνησης και ανακάλυψης του αγνώστου οδήγησε τους πρώιμους Αρκάδες στην εξαιρετικά αυτή δύσκολη κίνηση , η οποία όμως επαναλήφθηκε στο εγγύς μέλλον και σε άλλες κατευθύνσεις (Κύπρος όπως έχει ήδη αναφερθεί, Πόντος , Μικρά Ασία κλπ) .
Το υπερπόντιο αυτό εγχείρημα λαμβάνει μεγαλύτερο αξία, αναλογιζομένου του γεγονότος ότι οι Αρκάδες ως ορεινός και τραχύς λαός, δεν διέθεταν ιδιαίτερη εμπειρία στις θαλάσσιες διαδρομές .Παρόλαυτα , ως ελληνικό φύλο , κινήθηκε με κίνητρο την εμπορικότητα και την δημιουργία νέων περιοχών (Ηρόδοτος «κατ΄ εμπορίην και θεωρίην)
Κατά άλλους ιστορικούς, αναφέρονται παιδιά του Λυκάονα ήταν επίσης και οι Δάφνιος και Ιάπυξ. Λέγεται μάλιστα, ότι και αυτοί μαζί με τον Πευκέτιο μετανάστευσαν στην Ιταλία λίγο πριν τον Οίνωτρο.
Κατά το Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο , στο έπος του «Αινειάδα» όπου διηγείται ιστορίες του αποικισμού της Ιταλίας, από τα Ελληνικά φύλα της τότε εποχής, αναφέρεται ότι :
«...Υπάρχει τόπος, τον οποίον οι Έλληνες τον ονομάζουν Εσπερία. Είναι μια αρχαία εύφορη γη. Την αποίκησαν άνδρες του βασιλέα Οινώτρου. Οι μεταγενέστεροι ονόμασαν την χώρα αυτή, Ιταλία, από το όνομα του βασιλέα της Ιταλού. Εκείνοι οι πρίγκιπες ήσαν οι πρόγονοι του γένους μας...»
«Πρώτοι γαρ Ελλήνων αυτοί περαιωθέντες τον Ιόνιον κόλπον, ώκησαν Ιταλίαν, άγοντος αυτούς Οινώτρου του Λυκάονος... Ην δε ούτος πέμπτος από Αζετού και Φορωνέως των πρώτων εις Πελοπόννησον δυναστενσάντων... Ευρών δε χώραν πολλήν εις νομάς, και αρότρους εύθετον, έρημον δε την πλείστην, και ουδέ της οικουμένης πολυάνθρωπον, ώκησε πόλεις μικράς και συνεχώς επί ταις όρεσι,επεραιώθη ναυσίν εν Ιταλίαν, και η Οινωτρία χώμα το όνομα έσχεν από Οινώτρου βουλεύοντος...»
Ένας ακόμα Αρκάς άποικος στην Κάτω Ιταλία ήταν ο (κατά τον Παυσανία) πιο έξυπνος και πιο γενναίος αρκάς Εύανδρος «Και τα ες πόλεμον άριστον των Αρκάδων όνομα Εύανδρον» (Παυσανίας Αρκαδικά 43-2) , γιος του Ερμή και μιας Νύμφης , κόρης του Λάδωνα , εξήντα χρόνια μετά από τον Τρωικό πόλεμο .
Ο Εύανδρος καταγόμενος από το Παλλάντιο συγκέντρωσε πολλούς Αρκάδες και ήταν έτοιμος να αποπλεύσει στην Ιταλία με ισχυρότατο στόλο . Την τελευταία όμως στιγμή το μεγαλύτερο μέρος του στόλου δείλιασε και δεν τον ακολούθησε
Ο «Εύνδαρος δεν πτοήθηκε και έφυγε μόνο με δυο πλοία από Αρκάδες
Εγκαταστάθηκε στις όχθες του Τίβερη και σε έναν λόφο , τον οποίο οχύρωσε και τον ονόμασε Παλλάντιο ή Παλλάντινο σε ανάμνηση της Αρκαδικής πόλης.
«Και Ρωμαίων μέρος της καθ΄ ημάς πόλεως , ό ώκειτο υπό του Ευάνδρου και Αρκάδων των συνακολουθησάντων» (Αρκαδικά Παυσανία)
Δηλαδή:
Ένα τμήμα της σημερινής ρώμης ιδρύθηκε από τον Εύανδρο και τους πιστούς του Αρκάδες.
Ο Αντωνίνος Α' (β' μ.Χ. αιώνας, που η Ελλάς τελούσε υπό ρωμαϊκή κατοχή) απάλλαξε από κάθε φόρο την πολίχνη Παλλάντιον της Αρκαδίας, αναγνωρίζοντας ότι από εκεί είχαν έλθει οικιστές στον λόφο Παλλατίνον της Ρώμης (Παυσανίας Αρκαδικά 43)
Ο Εύανδρος είναι εκείνος που εισήγαγε στην Ιταλία τη λατρεία του Πανός,( Στην πόλη υπάρχει σπήλαιο του Πανός, το οποίο ονομάστηκε Lupercal και ελληνικά Λύκαιο, καθότι οι Αρκάδες τον Πάνα τον έλεγαν Λύκαιο- Ο Παν λατινικά λέγεται Lycalus Pan και στη γενική του φέρει ελληνική κατάληξη Lycaei Panos.) της Δήμητρας και του Ηρακλή.
Όταν πέθανε ο Εύανδρος , ετάφη στο λόφο και τιμήθηκε σαν ημίθεος και μεγάλος ευεργέτης , γιατί δίδαξε στους γηγενείς της περιοχής τις τέχνες, τη μουσική και την αμπελουργία (με τον Αρκά Αγκαίο στον οποίο αποδίδεται η φράση «Μεταξύ κύλικος και χειλέων πολλά πέλει» που σημαίνει ότι πολλά μπορούν να συμβούν ώσπου να πάει το ποτήρι στα χείλη)
Ο Βιργίλιος αποκαλεί την Αρκαδία της Πελοποννήσου ψυχρή, γιατί είναι ορεινή. Στην «Αινειάδα» γίνεται υπαινιγμός ότι επειδή οι Αρκάδες κατοικούσαν σε υψηλούς τόπους, πρώτοι ίδρυσαν ναούς και καθιέρωσαν θρησκεία.Επίσς δίνει μια σημαντική συμβολή στη γνώση των Αρκάδων που είχαν εγκατασταθεί στην Κάτω Ιταλία. Αναφέρει ότι οι Αρκάδες είναι λαός πελασγικός της Αρκαδίας της Πελοποννήσου που με το βασιλιά τους Εύανδρο εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από τον Τίβερη, σε μια πόλη που την ονόμασαν Παλλάντιο, από το όνομα του προγόνου τους Πάλλαντα, που ήταν βασιλιάς και πρόπαππους του Ευάνδρου. Έχουν για προστάτη τους θεό τον Ηρακλή τον οποίο γιορτάζουν κάθε χρόνο με θυσίες και πλούσια τραπέζια. Στην «Αινειάδα», οι Αρκάδες βρίσκονται σε εχθρική σχέση με τους Λατίνους, γι' αυτό ο ποταμός Τίβερης συμβουλεύει τον Αινεία να ζητήσει τη συμμαχία τους. Ο Αινείας έρχεται στην πόλη τους και ζητάει βοήθεια από τον Εύανδρο, το βασιλιά τους, και Αρκάδες και Τρώες συμμαχούν.
Σύμφωνα με τον Στράβωνα, (Γεωγραφικά Ε' 111) «…Ή Ρώμη υπήρξε Αρκαδική αποικία υπό τον Εύανδρο. Αυτός φιλοξένησε τον Ηρακλή, τότε που πήγαινε για τα βόδια του Γηρυόνη. Ο Εύανδρος έμαθε από την μάνα του, την Νικοστράτη, που ήταν έμπειρη στα μαντικά, ότι ήταν πεπρωμένο του Ηρακλή να γίνει θεός, όταν θα τελείωνε τους άθλους του. Το ομολόγησε στον Ηρακλή, καθόρισε έναν ναό και έκανε θυσία προς τιμήν του, συμφώνα με το ελληνικό έθιμο - μία θυσία πού γίνεται ακόμη και σήμερα. Ακόμη και ο ιστορικός των Ρωμαίων, Κοίλιος, θεωρεί αυτή την θυσία απόδειξη, ότι η Ρώμη είναι ελληνικό κτίσμα, αφού πρόκειται για πατρογονική θυσία, ελληνική, στον Ηρακλή. Οι Ρωμαίοι τιμούν και την μητέρα του Ευάνδρου. Την ονόμασαν Καρμέντη και την θεωρούν μία από τις νύμφες.»
Ο Πλούταρχος γράφει ότι στην Ρώμη είχαν εορτές για την Καρμέντα, σύζυγο του εποικιστού της Ρώμης, Ευάνδρου, από την Αρκαδία.Κατά την άποψη του ιδίου και ο μύθος της Λύκαινας , που ανέθρεψε το Ρώμο και το Ρωμύλο, είναι απομίμηση από Αρκαδικό μύθο.
Ο Αρκαδικός μύθος λέει : « Τα δίδυμα παιδιά του ΄Αρη και της Φιλονόμης, κόρης του βασιλιά Νύκτιμου της Αρκαδίας , τα βρήκε ο Τήλεφος έκθετα να τρέφονται από μια Λύκαινα και τα ονόμασε το ένα Λύκασο και το άλλο Παρράσιο.
Η ιστορία αυτή παρουσιάζει ομοιότητα με την ιστορία του Ρώμου και του Ρωμύλου που έχτισαν την Ρώμη. Η μητέρα τους Ρέα Σίλβια, ιέρεια της θεάς Εστίας παραβίασε την υποχρέωση της να μείνει άγαμη και γέννησε με τον Άρη τα δύο δίδυμα, το Ρώμο και τον Ρωμύλο, τα οποία ο θείος τους Αμούλιος , φοβούμενος για το θρόνο του, σκότωσε τη μάνα τους και τα δύο παιδιά τα έριξε στον Τίβερη για να πνιγούν.
Μια λύκαινα όμως βρήκε τα 2 παιδιά , τα οποία και θήλασε και αργότερα τα βρήκε κάποιος βοσκός του Αμουλίου , που τα έδωσε στη γυναίκα του για να τα αναθρέψει.
Όταν μεγάλωσαν , έμαθαν για τη γενιά τους και εκδικήθηκαν την συμπεριφορά του θείου τους και τον σκότωσαν . Στο θρόνο έβαλαν τον παππού τους, Πρόκα, ο οποίος του υπέδειξε να χτίσουν τιμητικά τη Ρώμη στο σημείο που σώθηκαν , στην όχθη του Τίβερη, στους πρόποδες του Παλλαντίνου λόφου.
Γορτύνιος 79
Αρχαίοι
Αρκάδες, οι πρόγονοι των Ιταλών
|
|||
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου